موز هم قلب دارد؟
پروژه آسان: یک آزمایش جالب و ساده انجام دهید. ساعت هوشمندتان را دور موز یا کیوی ببندید و مشاهده کنید که دستگاهتان برای این میوه ها ضربان قلب ثبت می کند؛ بطورمثال موز با ۸۵ ضربان در دقیقه یا کیوی با بالاتر از ۱۱۰ ضربان. اما آیا میوه ها واقعا «قلب» دارند؟ به وضوح نه. درحقیقت آن چه رخ می دهد، نتیجه محدودیت های فناوری است که ساعات هوشمند برای اندازه گیری نبض از آن استفاده می نمایند.
به گزارش پروژه آسان به نقل از خبر آنلاین، به نقل از زومیت، بیشتر ساعت ها و دستبندهای سلامتی از تکنیکی به نام فوتوپلتیسموگرافی (PPG) استفاده می نمایند. در این تکنیک، چراغ های کوچکی که پشت ساعت قرار دارند، معمولا نور سبز را به پوست می تابانند. بخشی از این نور توسط خون جذب می شود و بخش دیگر به سنسور بازمی گردد.
هر بار که قلب می تپد، مقدار خون موجود در مویرگ های ریز زیر پوست کمی افزایش خواهد یافت. این تغییر بسیار جزئی سبب می شود میزان نور بازتاب شده هم اندکی تغییر کند. سنسور ساعت این تغییرات را ثبت می کند و با کمک الگوریتم های پردازش سیگنال، تعداد ضربان قلب را محاسبه می کند.
همین فناوری در دستگاه های اکسیژن سنج خون یا پالس اکسیمتر هم به کار می رود. پالس اکسیمتر همان گیره کوچکی که هنگام معاینه روی نوک انگشت قرار می گیرد و میزان اکسیژن خون و ضربان قلب را اندازه می گیرد.
اگر ساعت هوشمند را دور موز ببندید، دستگاه همچنان تلاش می کند الگوی تغییرات نور را پیدا کند. اما در غیاب جریان خون حقیقی، هر تغییر کوچکی در میزان جذب و بازتاب نور می تواند به اشتباه به عنوان ضربان تفسیر شود.
ساختار داخلی میوه ها از آب، فیبر و سلول های گیاهی تشکیل شده و این مواد هم نور را جذب و پراکنده می کنند. علاوه براین، لرزش های محیط، حرکت های بسیار جزئی یا حتی نویز الکترونیکی موجود در سنسور می تواند سیگنال هایی بوجود آورد که الگوریتم ساعت آنها را به عنوان نبض شناسایی کند.
ساعت هوشمند مستقیماً وجود قلب را تشخیص نمی دهد؛ بلکه فقط الگوهای تغییر نور را بررسی می کند. بدین سبب اگر میوه یا حتی یک جسم دیگر تغییراتی مشابه تغییرات ناشی از جریان خون بوجود آورد، ساعت ممکنست عددی شبیه ضربان قلب نمایش دهد.
پدیده ای که از آن صحبت کردیم، محدود به میوه ها نیست. محققان و کاربران بارها نشان داده اند که ساعات هوشمند می توانند از روی اشیای مختلف، مچ دست مصنوعی و حتی برخی سطوح دیگر هم اعدادی شبیه ضربان قلب گزارش کنند. همان گونه که گفته شد، علت اینست که سنسورهای PPG مستقیماً قلب را نمی بینند، بلکه تغییرات نور را اندازه می گیرند و سپس نرم افزار ساعت تلاش می کند از این تغییرات، سیگنال زیستی استخراج کند.
به همین دلیل، هرچند ساعات هوشمند در وضعیت عادی ابزارهای بسیار مفیدی برای پایش سلامت هستند، نباید اعداد نمایش داده شده توسط آنها را در هر شرایطی کاملا دقیق یا معادل اندازه گیری های پزشکی دانست.
بدین سبب اگر روزی دیدید موز روی میز آشپزخانه تان ضربان قلب دارد، نگران ظهور میوه های دارای احساس نباشید. این پدیده بیشتر نشان داده است فناوری های پوشیدنی چطور با بهره گیری از نور و الگوریتم های هوشمند کار می کنند و گاهی هم می توانند فریب ظاهر یک سیگنال را بخورند.
منبع: ezproject.ir
این مطلب پروژه آسان را پسندیدید؟
(0)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب