کشف شواهد تازه از تمدنی اسرارآمیز که قبل از اینکاها بر آند حکومت می کرد
به گزارش پروژه آسان، باستان شناسان در آمریکای جنوبی شواهدی از مراسم های قربانی و مذهبی تمدنی مرموز کشف کرده اند: تیواناکو که ۵۰۰ سال قبل از اینکاها بر آند فرمان می راند.
به گزارش پروژه آسان به نقل از خبر آنلاین و به نقل از زومیت، امپراتوری اینکا برای خیلی از علاقمندان به تاریخ، نمادی از بزرگ ترین و پیچیده ترین جامعه ی آمریکای پیشاکلمبی به حساب می آید. اما قبل از آن که سواحل غربی آمریکای جنوبی تحت فرمان اینکاها قرار بگیرد، جامعه ای به مراتب مرموزتر در آند زندگی می کرد که باستان شناسان هنوز هم درحال کشف تکه های داستان باستانی آن هستند. این حکومت کهن «تیواناکو» نام داشت که قبل تر از آن با عنوان «دولت تیواناکو» نیز یاد می شد؛ تمدنی که در اوج خود شاید تنها ۱۰هزار تا ۲۰هزار نفر جمعیت داشت.
به گزارش ساینس آلرت، آن چه امروز از مردم تیواناکو و فرهنگ از دست رفته شان می دانیم، بیش از نتایج دیرینه شناسی بیرون آمده و همین سرنخ های اندک، قسمتهایی از فرهنگ مرموز تیواناکو را آشکار کرده اند. یکی از مهم ترین قطعه های پازل در سال ۲۰۱۹ پیدا شد، زمانی که محققان در جریان غواصی و کاوش باستان شناختی در آب های صخره خُئا در نزدیکی جزیره ی خورشید در دریاچه ی تیتی کاکا، بولیوی، شواهدی از پیشکش های آیینی برای ایزدان فراطبیعی را زیر آب کشف کردند؛ یافته ای که نشان می داد مناسک مذهبی در این بخش از جهان خیلی زودتر از آن چه تصور می شد، وجود داشته است.
جوزف کاپریلس، انسان شناس دانشگاه ایالتی پنسیلوانیا، هنگام معرفی کشف در سال ۲۰۱۹ و در جریان انتشار پژوهش در نشریه ی PNAS، اظهار داشت: «مردم اغلب جزیره ی خورشید را با اینکاها پیوند می دهند؛ برای اینکه برای آنها محلی زیارتی و مهم بود و در پیرامون این جزیره ساختمان های آیینی و پیشکش های فراوانی بر جای گذاشتند. مردم تمدن تیواناکو که میان سالیان ۵۰۰ تا ۱۱۰۰ میلادی در دریاچه ی تیتی کاکا شکل گرفت، اولین اشخاصی بودند که اشیای باارزش را به ایزدان مذهبی منطقه تقدیم کردند.»
کاپریلس و تیمش در مسافرت پژوهشی ۱۹ روزه به دریاچه ی تیتی کاکا در سال ۲۰۱۳، از سونار و فتوگرامتری سه بعدی زیرآبی برای اسکن و نقشه برداری صخره استفاده کردند. آنها با لایروبی رسوبات دریاچه، بخورسوزهایی به صورت پوما (گربه ی کوهی آمریکایی) را به همراه تکه هایی از زغال روی رسوبات حفاری شده و نیز مجموعه ای از زیورآلات زرین، صدفی و سنگی به دست آوردند.
پوما در باورهای آیینی تیواناکو نمادی حیاتی تلقی می شد و نقش مایه ای از چهره ای پرتودار روی دو مدالیون طلایی نشان داده است. پیشکش ها ظاهراً برای تقدیم به شخصیت اصلی اسطوره ای در باورهای مذهبی آنان که گاهی ویراکوشا نامیده می شود، آماده شده بودند.
محققان می گویند قطعه های پیشکشی که تاریخ آنها به بازه ای میان سده های هشتم تا دهم میلادی می رسد، بطور تصادفی وارد دریاچه نشده اند و بنظر می رسد از ابتدا برای غرق شدن طراحی شده بودند. کاپریلس اظهار داشت: «وجود لنگر در نزدیکی اشیا نشان داده است که مقام های آیینی ممکنست پیشکش های آیینی را هنگام مراسمی که از قایق ها برگزار می شد، در آب گذاشته باشند.»
در بین رسوبات لایروبی شده، استخوان های ماهی، دوزیست و پرنده نیز دیده شد و گروه پژوهشی اعتقاد دارد بقایا احتمالاً بصورت طبیعی در اکوسیستم زیرآبی ته نشین شده اند. بااین حال، یک دسته از استخوان ها با بقیه تفاوت داشتند: استخوان های چهار لامای جوان، جانورانی که به گمان محققان در محل یا در نزدیکی کشته شده و سپس بعنوان قربانی آیینی به آب سپرده شده بودند.
هرچند نمی توان با قطعیت گفت آئین های باستانی برای مردم تیواناکو دقیقا چه معنایی داشته اند، اجرای چنین مناسک پرجزئیاتی از میزان سازمان یافتگی و پیچیدگی حکومت تیواناکو خبر می دهد.
نویسندگان می گویند: «مراسم خُئا چیزی فراتر از کیش و آئین در مکانی دورافتاده را بازتاب می دهد و از تعامل پیچیده ی قرارگیری اشیا در مرکز دریاچه و اجرا توسط گروهی از نخبگان روایت دارد. آئین ها همینطور بر نمایش نیروهای قدرتمند تأکید می کردند، همچون مناسکی متمرکز بر تصویر ایزد چهره پرتو، پوماهای بخورسوزی که دود از آنها برمی خاست، قربانی کردن لاماهای نابالغ و دورریختن آشکار ثروت.»
محققان افزودند اقدام های نمادین، سنگ بنای جامعه ای پیچیده و درحال ایجاد بودند؛ جامعه ای که شاید درحال گسترش و ارتباط گیری بود و می کوشید با گروههای دیگر در منطقه ی آند و فراتر از آن همکاری کند.
در ادامه، شماری از محققان در تحلیلی جداگانه، بعضی از آثار به دست آمده از محوطه را بررسی کردند.
سال گذشته، باستان شناسان کشف بزرگ دیگری را هم که به مردم تیواناکو مربوط می شد، گزارش کردند و از شواهد یک معبد عظیم برجامانده از این جامعه ی رازآلود پرده برداشتند. این معبد که کشاورزان بومی منطقه آنرا «پالاسپاتا» می نامند، بر فراز تپه ای در بولیوی و در فاصله ی ۲۱۵ کیلومتری جنوب شرقی مرکز محوطه ی دیرینه شناسی تیواناکو قرار داشت.
تیم کاوش کاپریلس، گمان می کنند این معبد برای تیواناکو جایگاهی راهبردی و مهم داشته، برای اینکه در گره گاه سه مسیر اصلی تجاری قرار می گرفت که این جامعه را به منابع پرارزش اکوسیستم های متعدد پیوند می داد.
نتایج غواصی در دریاچه ی تیتی کاکا در مجله ی PNAS و پژوهش در ارتباط با معبد در Antiquity انتشار یافته است.
خلاصه اینکه به گزارش پروژه آسان به نقل از خبر آنلاین و به نقل از زومیت، امپراتوری اینکا برای بسیاری از علاقه مندان به تاریخ، نمادی از بزرگ ترین و پیچیده ترین جامعه ی آمریکای پیشاکلمبی بشمار می رود. این حکومت کهن تیواناکو نام داشت که قبل تر از آن با عنوان دولت تیواناکو نیز یاد می شد؛ تمدنی که در اوج خود شاید تنها ۱۰هزار تا ۲۰هزار نفر جمعیت داشت. کاپریلس و تیمش در سفر پژوهشی ۱۹ روزه به دریاچه ی تیتی کاکا در سال ۲۰۱۳، از سونار و فتوگرامتری سه بعدی زیرآبی برای اسکن و نقشه برداری صخره استفاده کردند.
این مطلب پروژه آسان را پسندیدید؟
(0)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب